سخن سرا_طرح داستانی

به نام خدا

صبح زود، توی اتوبوس شلوغ، نشسته است صندلی ته اتوبوس. عینک مستطیلی‌اش را به چشم زده  و در حال خواندن کتاب کوچک توی دستش است. فارغ از هیاهوی داخل اتوبوس، خودش را سپرده به کلمات کتاب. گاهی سرش را بلند می‌کند و از پنجره به بیرون خیره می‌شود. اتوبوس به ایستگاه دانشگاه می‌رسد؛ پشت سر گروهی از دانشجویان پیاده می‌شود و راه دانشگاه را در پیش می‌گیرد. حواسش به دور و برش نیست. توی افکار و خیالات خودش سِیر می‌کند. وارد محوطه دانشگاه می‌شود و کم کم دور وبرش هم شلوغ‌تر می‌شود. دانشجوها هر کدام به مقصد ساختمانی و کلاسی مسیرشان را با سرعت طی می‌کنند. مثل صبح هر پنج روز هفته، با دانشجویان ادبیات هم مسیر شده است. سروصدای اول صبح جوان‌های پرانرژی اطرافش، حواسش را به مکان و زمان فعلی‌اش می‌آورد.
- فکر می‌کنی زشت نیست برم از اردکانی اشکالات مقاله‌م رو بپرسم؟
این جمله پرسشی که از سمت دختر جوان روبرویش خطاب به دوست همراهش پرسیده می‌شود، نه تنها مخاطب سوال را برای لحظاتی به فکر فرو می‌برد. که او را پرت می‌کند به سال‌های قبل. همان سال‌هایی که او در کسوت دانشجو همین مسیر را با انرژی طی می‌کرد. زمانی که چند متر آن طرف‌تر روی نیمکت زیر درخت نشسته بود و به دوستش گفته بود:
- امروز می‌خوام برم بهش بگم کمکم کنه، مثل خودش خوب بنویسم.
و بعد لبخند عمیقی نشانده بود روی صورتی که چشم‌هایش آن روزها برق عجیبی داشتند.
جلوی ساختمان که می‌رسد، سعی می‌کند افسار حواسش را دست بگیرد که صحنه آشنایی، تلاشش را باطل می‌کند. دختر ریزنقشی با مقنعه سرمه‌ای و کوله بیش از حد آویزان روی دوشش، پوشه کلفتی توی دستش گرفته و نگاهش را به دست راست مرد جوان کنارش دوخته که تند تند دارد توی کاغذ می‌نویسد و همزمان چیزی را توضیح می‌دهد. یادش می‌آید که پایین همین پله‌ها برای اولین بار توی چشم‌هایش نگاه کرده بود و گفته بود:
- خیلی پیشرفت کردین. این نوشته ده مرتبه بهتر از نوشته‌ای هست که روز اول برام آوردید.
و همان روز بود که تمام دو ساعت، زمان استراحت ظهر را زل زده بود به توضیحات آبی رنگی که انتهای نوشته سیاهش نقش بسته بود و هی لبخند زده بود.
با همان قدم‌های آرام که حالا آرام‌تر شده، خودش را به دفتر نشریه می‌رساند. روی صندلی که می‌نشیند، نفسش را بیرون می‌دهد و لیست کارهای آن روزش را جلوی چشم می‌آورد. باید زنگ بزند و نتیجه داوری مقاله دوتا از دانشجوها را جویا شود. شماره را می‌گیرد و گوشی را روی گوشش می‌گذارد. نگاهش را به در اتاق می‌دوزد. تنها رنگش را عوض کرده‌اند. همان دری است که تکیه داده بود بهش و منتظر جواب، زل زده بود به دهان کسی که نشسته بود روی همین صندلی که حالا خودش نشسته و انگشت‌هایش را ترق ترق می‌شکست. جمله"هفته بعد توی نشریه چاپ می‌شود" که به گوشش رسیده بود، چرخیده بود که برود و اولین خبر را خودش به اولین نفر بدهد. که همان اولین نفر پشت سرش ظاهر شده بود و اولین تبریک را به سمعش رسانده بود و او جشن گرفته بود برای لحظه‌هایی که شادیشان مضاعف است.
- الو بفرمایید...
نکته‌های لازم را توی کاغذ زیر دستش یادداشت می‌کند. تلفن که تمام می‌شود حواسش را جمع کار می‌کند و این بار موفق می‌شود و تا ساعت ۱۲ بی حواس به زمان خود را غرق کار می‌کند. با صدای پیامک گوشی سرش را از روی مانیتور بلند می‌کند و همزمان که دست چپش را روی گردن خشک شده‌اش می‌گذارد دستش را به سمت گوشی دراز می‌کند.
-"زود جمع و جور کن با بچه‌ها میریم ناهار"
در حال مرتب کردن کاغذهای روی میز است که در باز می‌شود و وحیده داخل می‌شود.
- تموم نشدی؟
آخرین پوشه را توی قفسه می‌گذارد.
- چرا. داشتم میومدم.
وحیده چرخی توی اتاق می‌زند و با لبخند می‌گوید:
- ولی انصافا تو از هممون سرتر شدی. حقت هم بود البته.
و اشاره‌ای به دوروبرش می‌کند. لبخندی هرچند تلخ روی لب‌هایش می‌نشیند. و زیر لب میگوید:
- فقط همین؟
- چی فقط همین؟
- هیچی.
و توی دلش ادامه می‌دهد:"فقط همین حقم بود؟"
زمانی که حکم رسیده بود دستش، همین جمله را شنیده بود:
- بهتون تبریک می‌گم واقعا لیاقتش رو داشتید و به حقتون رسیدید.
و بعد همان لبخند، و بعد خداحافظی. و نه حتی "به امید دیداری".
- یه خورده دست بجنبون!
کیف را روی دوشش می‌اندازد.
- بریم.
از اتاق خارج می‌شوند و در را پشت سرشان می‌بندند.


+سخن‌سرا

*اون قسمت آبی رنگ، صحنه‌ای هست که مشاهده شده و طرح داستان شکل گرفته. البته من یه خورده تقلب هم کردم:/

*من بلد نیستم داستان رو توی زمان گذشته بنویسم! با فعل‌های ماضی شروع می‌کنم و وسط نوشته می‌بینم بدون اینکه متوجه بشم، فعل‌های مضارع استفاده کردم. بعد مجبور می‌شم برم فعل‌های ماضی سطرهای اول رو مضارع کنم:|

۰۰:۱۶

نوا نگار

به نام خدا
همین ابتدای کار اعتراف می‌کنم که نه سواد موسیقی دارم و نه خوره موسیقی هستم! و بنابراین دنبال نگاری توی نوایی بودن به غایت برایم سخت است. اما این نوا را وقتی گوش می‌کنم نمایی توی ذهنم شکل می‌گیرد، کلیشه‌ای و آشنا.

یک صبح بهاری که هنوز ساعات زیادی از طلوع آفتاب نگذشته، صدای ساز توی کوچه‌ای که خانه‌های قدیمی با آجرهای نارنجی کنار هم ردیف شده‌اند، می‌پیچد. پسرک مو مشکی ساز به بغل به دیواری تکیه داده و بالای سرش پنجره‌ای است که پرده سفید با گل‌های صورتی آن را پوشانده است. صدای ساز می‌پیچد و می‌پیچد و می‌رسد به گوش دخترک غرق در خواب پشت پنجره! پسرک ساز می‌زند. دخترک بیدار می‌شود. خواب از سر دختر قصه‌مان پریده نپریده، پنجره را باز می‌کند تا حرفی بار عامل مزاحم خواب شیرینش بکند که... حرف در دهانش می‌ماند! پنجره را نمی‌بندد. پسرک لبخند زنان ساز می‌زند و ساز می‌زند.


آهنگ دوم / رادیوبلاگی‌ها / نوا نگار


مجددا اعلام می‌کنم که دعوت می‌شود از:

هلما، مهسا، تسنیم، فرشته، لیمو.

۱۸:۲۷

نوا نگار

به نام خدا

بعضی‌ها معتقد هستند که موسیقی نوعی غذا است. و بعضی دیگر معتقد هستند که موسیقی دارو هست. دارویی که می‌تونه زندگی ببخشه و یا کُشنده باشه. اگه به موقع و به جا از داروی مناسبی استفاده کنیم، به سلامتی ما کمک می‌کنه. واگه داروی اشتباهی رو در زمان اشتباهی بخوریم، حتی می‌تونه موجب مرگ‌مون بشه. هر دارویی برای هر کسی مناسب نیست. دارویی که برای من تجویز می‌شه نمی‌تونه سلامتی شما رو هم تضمین کنه و برعکس.
رادیوبلاگی‌ها این بار با چالش نوا نگار اومده که باز همه بنویسیم، بخونیم و لذت ببریم.
منم قبل از نوشتن متن خودم، پیشاپیش دعوت می‌کنم از هلما، مهسا(باشد که انگشت مبارک بر کیبورد بلغزاند:/)، تسنیم و فرشته و لیمو.

۰۶:۳۵

سخن‌سرا_عکس‌نوشت_پله‌های خاطره

به نام خدا


بقیه این پله‌ها را شبیه پله‌های کوچه پس کوچه‌هایی دانستند که منتهی می‌شوند به خانه‌هایی. اما من یاد پله‌های پشت ساختمان دانشکده‌مان می‌افتم. همان هایی که منتهی می‌شوند به ساختمان کارگاه و آزمایشگاه‌ها. منتهی می‌شوند به کلی خاطره و اتفاق. همان پله‌هایی که چندتایشان شکسته و ما منتظریم توی یکی از همین زمستان‌هایی که روی پله‌ها یخ می‌بندد، پایمان لیز بخورد و با کله برویم پایین. شاید این دو پسر توی عکس، از هم دانشکده‌ای‌های خودمان باشند که به دنبال جای خلوتی برای دردودل رسیده‌اند به این پله‌ها. بیا فکر کنیم توی این تصویر دو تا دختر بعد از سال‌ها نشسته‌اند کنار هم. سال‌ها بعد از اینکه از همان دانشکده پشت سرشان فارغ‌التحصیل شدند. نشسته‌اند کنار هم و حالا که وارد زندگی واقعی‌شان شده‌اند از دردهایشان برای هم می‌گویند. و یاد روزهایی را به خیر می‌کنند که بی‌خبر از دنیای واقعی آدم‌ها سرشان گرم خودشان و دنیای کوچک دانشکده‌شان بود. زندگی می‌کردند و خاطره می‌ساختند. حالا بعد از سال‌ها نشسته‌اند کنار هم روی پله‌هایی که کم شاهد ماجراهایشان نبوده و برای فرار از درد و غمی که گریبانشان گرفته گریزی زده‌اند به روزهای دور و شیرین. بیا فکر کنیم من و تو نشسته‌ایم روی این پله‌ها به یاد روزهایی که همین جا منتظر ساعت دو بودیم که برویم سر کلاس. یادش به خیر می‌گوییم برای قدم‌زدن‌های بی هدف‌مان توی محوطه و سالن. یاد می‌کنیم استاد کارگاه برق را و تو می‌پرسی: "راستی ازدواج کرد؟" و من می‌خندم و یادم می‌آید که قرار بود خودمان برایش آستین بالا بزنیم و استاد آزمایشگاه بغلی را برایش بگیریم. یادش به خیر می‌گوییم برای روزهایی که دغدغه‌مان سوتی‌های ریز و درشتی بود که هر روز از طرف ما سر می‌زد. دلتنگی می‌کنیم برای روزهایی که قصه می‌بافتیم برای زندگی همه. دلمان تنگ می‌شود برای نشستن توی ایستگاه اتوبوس.
 و حالا که اشک‌های غم امروز با یاد خنده‌های دیروز روی صورتمان خشک شده‌است، پیشنهاد می‌دهی که بچه‌ها را خبر کنم که بیایند دور هم خاطره بازی کنیم. و من به یاد همان روزها که گوشی‌هایمان پر بود از پیام‌های "کجایی؟" چهارتا پیام "کجایی؟" ارسال می‌کنم. می‌گویم: "بچه‌ها که آمدند برویم چای بخوریم به یاد چای مشترک‌هایمان." می‌گویی تابستان قبل که کیف قدیمی‌ات را از توی کمد درآوردی چندتا چای کیسه‌ای از جیب داخلش پیدا کرده‌ای. و ما عادت داشتیم که هر تعطیلات از سوراخ سنبه‌های کیفمان چای کیسه‌ای پیدا کنیم.
به دنبال عکس‌های قدیمی توی گوشی هستم که استاد آزمایشگاه مدارمان که حالا استاد رسمی دانشگاه شده جلویمان ظاهر می‌شود و با همان لبخند کج مثل همیشه پیش قدم می‌شود و به ما سلام می‌دهد. ما هم سلام زیر لبی نثارش می‌کنیم و همین که از کنارمان رد می‌شود و می‌رود نگاهی به هم می‌اندازیم و پق می‌زنیم زیر خنده. مرور تک تک خاطرات این همه سال که ما از تک تک روزهایش خاطره داریم کار همین یک ساعت نیست. بلند می‌شویم خاک لباس‌هایمان را می‌تکانیم. دستی به چشم‌هایمان می‌کشیم و می‌پرسی: "چشم‌هایم قرمز شده؟!" پیشنهاد می‌دهم برویم بالا و آبی به صورتمان بزنیم. اسم بالا لبخند را به لب هر دویمان می‌آورد و من می‌دانم نیازی نیست تصاویر مجسم شده توی ذهنم را برایت بازگو کنم چرا که تو هم به یاد همان روزهایی می‌افتی که من.

۲۳:۰۷

کامنت برگزیده

به نام خدا

بهارنارنج چندوقت پیش دعوت کرد که قشنگ‌ترین کامنتی که خوندیم رو منتشر کنیم و از اونجایی که حافظه‌م چندان یاری نمی‌کرد، بین کامنت‌های دریافتی اخیرم گشتم و یک کامنت برگزیدم.

کامنت هلیا استاد به پست معما:

"بنظر من یه جنگجو واقعی هستی. این ذات تلاشگر بودن تو وجودت بوده و احتمالا الان هم باید باشه. فقط ممکن یه وقتایی مثل همه آدما کم بشه."

خب این انتخاب نشون میده این روزها هر حرف و حرکتی رو که بخواد بهمون امید و انگیزه بده، با جون و دل پذیراییم.

توی همین گشت و گذارها رسیدم به جوابی که خودم به کامنتی توی پست از شبه سهراب‌ها گذاشته بودم و فکر کردم چه حرف‌های قشنگی زده بودم:

"بچه های تو این سن، به عاقبت کار فکر نمیکنند کسی هم بهشون نمیگه مگه عقلت نرسید؟! خودشون هم بعدش خودشون رو سرزنش نمی کنند، به لذت در لحظه فکر میکنند! شجاعتشون از اینجاها میاد:-)"




+ دل عشق ترک خورد، گل زخم نمک خورد، زمین مُرد، زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط بُرد، فقط بُرد...

+التماس دعا.


۱۲:۵۱

عمرتان‌بادومرادای‌ساقیان‌بزم‌جم/گرچه‌جام‌مانشدپرمی‌به‌دوران‌شما


نتیجه‌ای که در نهایت این پست قراره بدست بیاد، شامل دو خبر بد برای من و یک خبر بد برای شما مخاطب این وبلاگ هست.
من قبلا توی وبلاگ (که به دلیل مفقود بودن وبلاگ مذکور امکان لینک دادن نیست) بهتون گفتم که در دو حالت هست که من به وبلاگ‌نویسی به شیوه سابق برمی‌گردم. اول پیدا شدن مراد. دوم قبولی در آزمون دکتری (بخوانید دکترا). خبر بد اول برای من اینکه فعلا مراد پیدا نشده و خبر بد دوم برای من اینکه آزمون دکتری (بخوانید دکترا) قبول نشدم. و خبر بدی که در ادامه این دو خبر برای شما حاصل میشه اینکه، شرایط بازگشت من به وبلاگ‌نویسی سابق مهیا نشده. و به همین سبب از مخاطبانم خواستم که از زبان من خبر قبول نشدنم در آزمون دکتری (بخوانید دکترا) رو بهتون بگن.

من چهارتا مصاحبه دکتری رفته بودم. همون چهاری که همه جا بود و من به فال نیک گرفتمش. از شماره پلاک اسنپ گرفته تا روز و طبقه و شماره اتاق! لکن همین چهار هم نتونست من رو از عدم قبولی در مصاحبه نجات بده.
علاوه بر اینکه در حال حاضر توانایی عزاداری پرشوری برای عدم قبولیم رو دارم، می‌تونم برای پول بلیط‌های رفت و برگشتم، پول بلیط مترو و اسنپ و همه انرژی که برای پیدا کردن استادهای سابقم و گرفتن معرفی‌نامه انجام دادم هم عزاداری کنم. توانایی این رو دارم که به سان ابر بهار برای عدم موفقیت در کنکوری که امید بسیاری به قبولی توی اون رشته مهندسی‌ترِ دانشگاه بهشتی داشتم، اشک بریزم. حتی دانشگاه شهر خودم هم بهم وفا نکرد و من رو نپذیرفت.
بازسازی خاطره لحظه‌ای که نتایج رو روی مانیتور دیدم، هیچ چیز اون لحظه رو عوض نمی‌کنه. یعنی حتی مشاور پریسا هم توانایی کاستن تلخی این خاطره رو با بازسازیش نداره!
من کسی هستم که درس خوندن و آزمون دادن رو خیلی دوست دارم. همونی که وقتی می‌دونست قرار نیست بره شبانه دانشگاه سراسری بازم رفت کنکور ارشد داد و با رتبه خوبی قبول شد.  پس ازم انتظار میره که دوباره برم سراغ خوندن و آماده شدن برای آزمون دکتری(بخوانید دکترا) دیگه! ولی من آدم تصمیم‌های غیرقابل پیش‌بینی هستم!


+به دعوت شیخنا شباهنگ، نوشته شده توسط حورا، برای چالش من به جای تو در رادیو بلاگی‌ها.


دعوت می‌شود از مهسا و بهارنارنج و یسنا تا جای هر کی دوست دارند، بنویسند.

۱۷:۰۸

سخن‌سرا_پایان‌بندی

به نام خدا


با صدای کوبیده شدن در خانه، میل‌های بافتنی را پایین می‌آورم. نقاب جدیت را از صورتم کنار می‌زنم و با درماندگی به قاب عکسی که روی میز کنار دستم هست نگاه می‌کنم.
- تو بگو من چیکار کنم؟
نگاهی به قدوقواره پلیور نیمه تمام سرمه‌ای رنگ توی دستم می‌اندازم.
- بزرگ که میشن، مشکلاتشون هم با خودشون بزرگ می‌شه.
دستی به صورتم می‌کشم و نفسم را به شدت بیرون می‌دهم. نگاهم را دوباره به قاب عکس می‌دوزم. لبخند لرزانی می‌زنم و می‌گویم.
- درست میشه. مگه نه؟!
گوشی را برمی‌دارم و پیامی برای سمیه می‌فرستم.
- فعلا دنبال کارگاه نباش.
سرم را به پشتی مبل تکیه می‌دهم و چشم‌هایم را می‌بندم.


- خواهش می‌کنم. نه بابا همون که نشون دادید خیلی هم خوب بود
چشم بسته هم می‌توانم لبخند بزرگ روی صورتش را تصور کنم.صدای خنده‌اش می‌آید.
- ای بابا. حالا فردا می‌ریم یه دوری باهاش می‌زنم ببینیم چجوریه.
چشم‌هایم را باز می‌کنم و دستم را پشت گردن خشک شده‌ام می‌کشم. گوشی را از روی پاهایم برمی‌دارم. سه ساعت و نیم گذشته است. پیامی از طرف سمیه دارم.
- چرا؟ تو که پولت حاضر بود.

- سلام.
 تلفنش را روی میز وسط هال رها می‌کند.
- سلام مامان‌جان خسته نباشی.
جوابی نمی‌دهد. اخم روی پیشانی‌اش یعنی هنوز بابت بحث چند ساعت پیش دلخور است.
- با کی حرف می‌زدی؟
- با مرشدی.
تخس جوابم را می‌دهد. از شنیدن اسمی که بر زبان می‌آورد چشم‌هایم را محکم روی هم فشار می‌دهم. وارد آشپزخانه می‌شوم و در یخچال را باز می‌کنم. سالادالویه آماده را برمی‌دارم و روی میز میگذارم. پشت سرم می‌آید و پشت میز می‌نشیند.
- اول دست‌هات رو بشور.
شانه‌ای بالا می‌اندازد و بی‌اهمیت به حرفم تکه‌ای نان توی دهانش می‌گذارد. حرف‌هایم را توی ذهنم کنار هم می‌چینم و سعی می‌کنم راه‌حل صلح جویانه‌ای پیدا کنم.
- مرشدی چی می‌گفت؟
- با هم رفتیم ماشینی که می‌گفت رو دیدیم. نظرم رو می‌پرسید و می‌گفت یه ماشین جدید فردا میارن، برم اونو هم ببینم.
غذا را برایش توی بشقاب می‌کشم و جلویش می‌گذارم.
- قیمتش چقدر بود؟
نگاهم نمی‌کند.
- مرشدی همش رو میده.
- در ازای؟
- براش کار می‌کنم و خرد خرد پولش رو می‌دم.
- عزیزم ما باهم حرف زدیم.
- منم جوابم رو دادم.
- تو اگه کمی صبر کنی، خودم می‌تونم برات ماشین بگیرم. حالا ماشین خیلی گرون نه. ولی یه چیز معمولی می‌تونیم بگیریم.
- تا کی صبر کنم؟ تو تا کی خیاطی کنی میتونی پول یه ماشین چند میلیونی رو جمع کنی.
- اگه این کارگاه رو راه بندازیم. میشه.
لقمه‌ای توی دهانش می‌گذارد.
- باشه. فعلا من این ماشین رو می‌گیرم تا اون موقع.
بی‌خیال تذکر دادن برای حرف نزدن با دهان پر می‌شوم.
- می‌خوای برای کی کار کنی؟ مرشدی؟
نمی‌گذارد حرفم را تمام کنم.
- قرار نیست چون چندتا خاله خان باجی ازش بد میگن، آدم خوبی نباشه که.
- بابات خاله خان باجی بود؟
کنترل صدایم از دستم خارج شده.
لقمه توی دستش را پرت می‌کند توی بشقاب و کلافه سرش را می‌چرخاند.
- تو خودت نمی‌دونی این آدم چیکاره‌ست؟ نمی‌دونی پول نزول می‌ده دست مردم؟ بابات کی دنبال نون حروم رفته بود که تو یاد گرفتی؟
- من فقط براش کار می‌کنم.
از پشت میز بلند می‌شود و راهی اتاقش می‌شود. نگاهم روی غذای نیمه تمامش می‌ماند.
کف دست‌هایم را روی صورتم می‌گذارم و آرنج‌هایم را به میز تکیه می‌دهم. صدای صحبت کردنش با تلفن به گوشم می‌رسد. بشقابش را جلو می‌کشم  و چندتا لقمه برایش می‌گیرم و راهی اتاقش می‌شوم.
روی تختش دراز کشیده و با تلفن همراهش مشغول است. نیم نگاهی به سمتم می‌اندازد و دوباره مشغول می‌شود. لبه تختش می‌نشینم.
- آقام تنها شرطی که واسه بابات گذاشت آوردن نون حلال بود.
نگاهم میکند. لقمه اول را به طرفش می‌گیرم. گوشی را کنار می‌گذارد و لقمه را می‌گیرد. کمی خودش را بالا می‌کشد و به تاج تخت تکیه می‌کند.
- بابات هم وصیت کرد با نون حلال بزرگت کنم.
صدایم بغض دارد. لقمه نیمه خورده‌اش را دست به دست می‌کند. و کلافه نگاهی به قاب‌های روی دیوار می‌اندازد.
- شش سالت که بود، به هم کلاسیت گفته بودی از پاک‌کن‌هاش خوشت اومده. ازش خواسته بودی یکیش رو هم بده به تو. اون روز بهت گفتم هر وقت چیزی دلت خواست خودم برات می‌گیرم، دستت رو جلوی غریبه‌ها دراز نکن. یادته؟
سرش را تکان می‌دهد.
- ماشین میخوای؟ باشه. خودم برات می‌گیرم. فردا میریم همون نمایشگاهی که ماشین پسند کردی.
با بهت نگاهم میکند. بلند می‌شوم. بشقابی را که دو تا لقمه بزرگ تویش گذاشته‌ام، می‌گذارم روی پاتختی.
- بابات دوست نداشت بدون شام بخوابه.

پایان‌بندی یک:
 

صبح که از خواب بیدار می‌شوم، رفته‌است. نگرانی به دلم چنگ می‌زند. شماره‌اش را که می‌گیرم صدای تلفنش از توی اتاق بلند می‌شود. قصد بیرون رفتن می‌کنم که در خانه باز می‌شود. دو تا نان سنگک دستش است. نفس راحتی می‌کشم.
- سلام مامان. هوا چه سرد شده ها.
صورتش قرمز شده است. 
- سلام عزیزم سحرخیزشدی؟
لبخند می‌زند. نان‌ها را ازش می‌گیرم.
- نمایشگاه ساعت چند باز می‌کنه؟ قبلش باید برم جایی.
- کجا؟
- با خاله سمیه‌ت کار دارم.
- دیدمش.
سنگک ها را سه قسمت می‌کنم و میگذارم داخل سفره.
- گفت بهت بگم بعدازظهر دیر نکنی. آدرس رو برات می‌فرسته.
فنجان چای را مقابلش می‌گذارم.
- بعدا بهش زنگ می‌زنم.
نگاهم می‌کند.
- تو می‌خوای پولی رو که واسه خرید کارگاه جمع کردی واسه ماشین بدی؟
خودم را با چای مشغول می‌کنم.
- چه فرقی می‌کنه؟
سرش را پایین می‌اندازد. فنجان را توی نعلبکی می‌چرخاند.
- راستش من فکر کردم. فعلا که ماشین احتیاج نداریم. حالا چند سال دیگه که کارگاه راه بیفته یکی می خریم.
متعجب نگاهش می‌کنم.
- ولی تو...
چایش را سر می‌کشد.
- چند تا لقمه واسم می‌گیرین؟ برم وسایلم رو جمع کنم، قراره با بچه‌ها بریم کوه.
از سر میز بلند می‌شود. لبخند می‌زنم. صدای پیامک گوشیم بلند می‌شود. سمیه آدرس را فرستاده است.

پایان بندی دو:

به سمت در اتاق می‌روم.
- مامان؟
سرم را به طرفش برمی‌گردانم. لبخند تمام صورتش را پر کرده است. توی چشم‌هایش ستاره روشن کرده‌اند. لب می‌زند
- خیلی دوستت دارم.
پلک‌هایم را روی هم می‌گذارم.
- نه به اندازه من.
از اتاق که بیرون می‌آیم، برای سمیه می‌نویسم.
- نمی‌تونم کارگاه رو بگیرم. به مریم خانم سفارش می‌کنم یه کاری توی خیاط‌خونش واسه بچه‌ها دست‌وپا کنه.

پایان‌بندی سه:

به سمت در اتاق می‌روم.
- مامان؟
سرم را به طرفش برمی‌گردانم. با لقمه توی دستش بازی می‌کند.
- مرشدی یه کار خوب برام دست و پا کرده. پولش هم خوبه. من هر چقدر هم که بگردم نمی‌تونم یه کاری مثل این با حقوق خوب پیدا کنم‌ نمی‌خوام از دستش بدم. پول حلال درمیارم دیگه. کار می‌کنم و بابتش پول می‌گیرم.
- ولی...
- پول نزول نمی‌گیرم که. بهش گفتم من اهل اینجور برنامه‌ها نیستم.
نگاهش می‌کنم بی‌حرف. انتظار دارم حرف‌هایم را از توی نگاهم بخواند!
- بگذار فردا بعد از اینکه اومدی باهم حرف می‌زنیم
چیزی نمی گوید.


نگاهم را از کیک داخل فر به ساعت می‌دوزم. حتما کلاسش تا این موقع ظهر تمام شده است. صدای چرخیدن کلید توی قفل به گوشم می‌رسد. لبخند می‌زنم و به استقبالش می‌روم. یک جعبه شیرینی توی دستش دارد و چشم‌هایش ستاره باران است.
- سلام پسرم خسته نباشی.
- سلام مامان. چاییت به راهه؟
و به جعبه توی دستش اشاره می‌کند. نگاه خندانش دلواپسی می‌ریزد توی دلم.
- به چه مناسبت؟
- ماشینم. امروز صبح رفتیم معامله کردیم. الان هم توی پارکینگه.
نگاهم مات سوییچ توی دستش می‌شود. جعبه را روی میز وسط هال رها می‌کند.
- مامان دوتا چای بریز تا بیام.
نگاهم می‌ماند روی دسته کلیدی که کنار جعبه شیرینی افتاده است. صدای خندانش از توی اتاق به گوشم می‌رسد.
- خیلی خوبه.دستتون درد نکنه. نه خیلی هم خوش دسته...
بوی کیک سوخته می‌پیچد توی دماغم.


+سخن‌سرا

+شما هم فهمیدین بی‌حوصله نوشتم یا من تونستم گولتون بزنم؟!

+چرا هر چی می‌نویسم یا شوهرش داره میره! یا طلاق گرفته! یا مُرده!؟ دفعه دیگه باید یه زن‌وشوهر خوشبخت کنار هم بگذارم:|

+خودم پایان‌بندی دوم رو دوست داشتم.

۰۰:۲۵

خدای تو کیه؟

به نام خودش

اینکه بیایم در مورد رابطه خودمون و خدامون حرف بزنیم، سخته! آدم حس میکنه بعضی اتفاقاتی که افتاده باید بین خودش و خداش بمونه و پیش کسی نگه! چون قشنگیش رو و خاص بودنش رو فقط خودش می‌دونه.
اول توی وبلاگ فیش‌نگار این پست رو دیدم و چنین کامنت دادم:

خیلی وقت‌ها فکر می‌کنم چی شد که قبول کردم خدا هست! از کجا شروع شد؟! یعنی از وقتی یادم میاد خدا بود و همه جا باهاش حرف زدم! قبل از اون یادم نمیاد.


و البته فکری به سرم افتاد بابت نوشتن اینکه چجوری خدامون رو پیدا می‌کنیم! اما به همون دلیلی که حس می‌کردم این مسائل خصوصی هستند از نوشتنش پشیمون شدم! تا اینکه لانتوری تلاشی برای به راه انداختن یک چالش کردند. منم یهو جوگیر شدم و گفتم می‌نویسم. خلاصه کائنات دست به دست هم دادند تا من بیام و از خدای خودم براتون بنویسم!
از اونجایی که من در یک خانواده مذهبی دیده به جهان گشودم، پس خانواده‌م من رو از وجود خدا مطلع کردند. البته اینکه قبلش خودم، از وجود خدای خودم با خبر بودم یا نه رو یادم نیست! حتی یادم نیست چجوری بهم گفتند خدایی هست! ولی خدای من همیشه بود. من همیشه باهاش حرف زدم و چون همیشه ازش جواب گرفتم. بیشتر و بیشتر باهاش دوست شدم.
 یادم میاد چهار یا پنج سالم که بود، وقتی قرآن بابام رو برداشتم، بهم گفتند اگه یه وقت پاره‌ش کنی، خدا چشمات رو کور میکنه! ولی تا جایی که یادم میاد من از خدای خودم نترسیدم. من از ترس آدم‌ها به خدای خودم پناه می‌بردم!
بچه که بودم، یادم نیست چند سالم بود. موهام از زیر روسریم زده بود بیرون. یکی بهم گفت اگه موهات بیرون بمونه، خدا اون دنیا آتیششون میزنه! [ آخه این چه وضع هدایت کردن بچه است؟! برین خداروشکر کنید که اون بچه من بودم دی:] البته که من هیچ وقت به خاطر اینکه خدا اون دنیا موهام رو آتیش نزنه، روسری سر نکردم!
خدای من رفیقی هست که می‌بینه و می‌شنوه! هر کاری از دستش برمیاد. من ناممکن‌ها رو ازش می‌خوام و اون با برآورده کردنشون بهم ثابت میکنه رفیق ترینه!  گاهی ساده‌ترین حاجت‌هام رو به عجیب‌ترین شکل، ناممکن می‌کنه تا بگه حواسش بهم هست!

تازه‌ترین خاطره بین خودم و خدام رو به طور خلاصه و با سانسور بسیار براتون تعریف می‌کنم.
چند وقت پیش کمی تا قسمتی حالم بد بود. همین جور آه و ناله می‌کردم و در مرداب ناامیدی دست و پا می‌زدم! بعد همین جور که داشتم پیش خدا گله می‌کردم، گفتم کاش تو هم باهام حرف می‌زدی! بعد به خودم گفتم الان خدا میگه: بنده جان برو قرآن بخون که من اونجا باهات حرف زدم!

 همون روز داشتم وبلاگ‌هاتون رو می‌خوندم که رسیدم به یه پستی که برای بار چندم بهم ثابت می‌کرد هیچ چیز توی این دنیا اتفاقی نیست! به خدا گفتم که میخوای بگی باهام حرف زدی و جوابم رو دادی! نه خداجون من نمی‌خوام فانتزی بزنم. اینم یه پستی هست مثل بقیه! ربطی به من و احوالم نداره!
 همون شب وقتی به بابا گفتم شب به خیر، یه حرفی زد که یادم نمیاد تا حالا شب موقع خواب چنین حرفی بهم زده یا نه! و چرا اصلا یهو اون شب؟! گفتم خدایا میخوای بگی چی؟! 

فرداش دوباره داشتم توی وبلاگ‌ها می‌چرخیدم و ازقضا روی وبلاگی کلیک کردم که اصلا دنبالش نمی‌کنم و چندبار بی‌توجه از کنارش رد شدم. یه پست ثابت داشت اون بالا که خوندمش و گفتم باشه خداجون فهمیدم که هم صدام رو می‌شنوی و هم حواست بهم هست!

این دعوت آخر چالش‌ها قسمت سخت ماجراست! خب الان کی دوست داره در مورد خدای خودش بنویسه؟ من خیلی‌ها رو می‌تونم دعوت کنم ولی میگم شاید دوست نداشته باشید بنویسید. لذا اگه علاقه‌ای به نوشتن دارید بیاید اعلام آمادگی کنید. بعد منم برای اینکه قوانین چالش رعایت بشه، اینجا ازتون یاد کنم دی:

۱۷:۲۴

سخن‌سرا_کافی‌شاپ باباجان

به نام خدا

"پروین بود یا شروین؟" گوشی را توی دستم جابه‌جا می‌کنم و می‌گذارم روی گوش یخ کرده و احتمالا قرمز شده‌ام.
"مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد..."
لعنتی نثارش می‌کنم. گوشی را سُر می‌دهم توی جیب کاپشنم. لبه‌های کاپشن را به هم نزدیک‌تر می‌کنم. نگاهم را به آن طرف خیابان می‌دوزم و قدمی به جلو می‌گذارم. دوچرخه‌ای زنگش را به صدا درمی‌آورد و از کنارم رد می‌شود.
- آقا حواست کجاست؟

دست می‌کنم توی جیبم تا گوشی را بردارم و دوباره زنگ بزنم که چشمم به گاری لبوفروشی چند متر آن طرف‌تر می‌افتد. گوشی را رها می‌کنم و به سمتش می‌روم.
- سلام آقا این طرف‌ها کافی‌شاپ هست؟
- آره اون طرف خیابون چندتا مغازه بری پایین، کنار یه کتاب‌فروشی.


تشکر می‌کنم و راه می‌افتم.
جلوی کافی‌شاپ می‌ایستم. کوتاه‌تر از ساختمان‌های اطرافش است. با دیوارهای قهوه‌ای تیره. سردرش روی تابلوی کرم رنگی نوشته‌است"سروین".
در را که هُل می‌دهم، زنگوله بالای در به صدا درمی‌آید.  تا حالا کافی‌شاپ نرفته‌ام. نگاهم را دور تا دور می‌چرخانم. نیمه تاریک است. کمی به‌خاطر ابری بودن هوای بیرون و کمی به‌خاطر استفاده از روشنایی کم داخل. امیر هفته قبل بهم می‌گفت: چطور می‌خواهی کافی‌شاپ راه بیندازی وقتی از تاریکی بیزاری؟
 به سمت یکی از میزهای وسط سالن می‌روم. صندلی‌های قهوه‌ای چوبی‌شان شبیه صندلی‌های چوبی قدیمی خانه باباجان هستند. میزهای آن‌ها گرد است. ولی اینجا صندلی‌ها را دور میزهای مربعی چوبی چیده‌اند. یک استوانه روشن روی میز است، شبیه فانوس. ولی درواقع داخلش شمع روشن کرده‌اند. می‌خواهم کافی‌شاپ را توی حیاط خانه باباجان دایر کنم. روزها که خورشید نور می‌دهد و برای شب‌هایش ریسه می‌بندیم. مثل شب‌های عروسی که توی خانه باباجان برگزار می‌شد. حواسم به فانوس روی میز است که یوسف روی صندلی مقابلم می‌نشیند.
-سلام خوبی؟


شال‌گردنش را از دور گردنش باز می‌کند.
- چرا در دسترس نیستی؟ کلی معطل شدم.

ابروهایش را بالا می‌اندازد و گوشی را از جیب داخل کتش بیرون می‌کشد.
- آنتن که داره. لابد به‌خاطر ابری بودن هواست.

و می‌خندد.
- چیزی سفارش دادی؟
- نه.

بلند می‌شود و می‌رود به سمت چپ سالن. میز پیشخوان هم مثل میز و صندلی، قهوه‌ای تیره است. ولی دیوارها کمی روشن‌ترند. یوسف برمی‌گردد و دوباره می‌نشیند.
- خب چه خبر؟
- هیچی. تو؟

درحالی که تندتند توی گوشیش چیزی می‌نویسد، می‌گوید:
- می‌دونی که خبرهای من ختم می‌شه به کی!
- اوهوم.

می‌دانم، نامزدش! دوسال است نامزد کرده‌‌است و بهش قول داده که خانه بزرگ و خوشگل دلخواه بالاشهری‌اش را بگیرد.
سرم را به سمت سقف می‌چرخانم. سقف کاذب، هم‌رنگ دیوارها. چراغ‌های آویزانش هم شبیه فانوس‌های روی میز است، که با فاصله‌های یکسان از سقف آویزان کرده‌اند.
- محسن؟
- چیزی گفتی؟
- می‌گم امیر باهات حرف زد؟
- یه چیزهایی گفت.
- این مهندس پول خیلی خوبی میده. کارش درسته.

سقف کافی‌شاپ می‌شود آسمان حیاط باباجان. شب که شود، ستاره‌ها نقش همان فانوس‌های سقف را ایفا می‌کنند. امیر می‌گوید :"این که کافی‌شاپ نمی‌شود، این یک چیز دیگر می‌شود. عجالتاً اسمش را بگذار، کافه جدید محسن!" ولی من می‌خواهم اسمش را بگذارم، کافی‌شاپ باباجان.
دست یوسف جلوی صورتم حرکت می‌کند.
- کجایی تو؟
- می‌خواد چیکارکنه؟
- کی؟
- مهندس!
- دقیق نمی‌دونم. اینا همشون می‌کوبند و می‌سازند دیگه. فقط این یکی فرقش اینه که پول بیشتری میده.

پشت سر یوسف، روی دیوار، چندتا قاب عکس کوچک و بزرگ آویزان کرده‌اند. چندتا قاب عکس می‌گیریم و از درخت‌ها آویزان می‌کنیم.
- خب چی میگی؟

پیشخدمت با یک سینی کنار میزمان می‌ایستد. دوتا فنجان روی میز می‌گذارد، با یک ظرف کوچک شیرینی. پیراهن کرم پوشیده‌است و پیش‌بند قهوه‌ای دارد. کافی‌شاپ باباجان می‌تواند مشتری‌های بیشتری جذب کند، با آن همه تنوع رنگی که توی حیاط است. اینجا انگار یک بُشکه رنگ قهوه‌ای خریده‌اند و روی همه چیز پاشیده‌اند.
- امیر می‌گفت، نمی‌خوای امضا کنی!

گازی به شیرینی توی دستش می‌زند.
- میخوای یه گله آدم رو معطل خودت کنی که چی؟! امیر میگه میخوای رستوران بزنی اونجا.
- کافی‌شاپ
- بی خیال پسر. منم بچه بودم می‌خواستم فضانورد بشم. مگه همه قراره به رویای بچگی‌هاشون برسن؟!


صدای خنده چند دختر بلند می‌شود. سرم را برمی‌گردانم. چندتا دختر نشسته اند دور میزی بزرگتر، کنار پنجره. پنجره‌های مستطیلی شکلی که روی دو تا دیوار سمت راست و پشت سری من هستند با چارچوب قهوه‌ای! کافی‌شاپ باباجان نیازی به پنجره هم ندارد. نیازی به گلدان هم ندارد. باغچه‌اش را می‌شود پر از گل کرد. داخل اینجا گلدانی به چشمم نخورد. ولی از بیرون دو تا شکاف مستطیلی توی دیوار ایجاد کرده‌اند و گلدان‌های شمعدانی قرمز چیده‌اند. لابد گل قهوه‌ای پیدا نکرده‌اند!
- ببین این پولی که مهندس می‌خواد بده، کار هممون رو راه میندازه. تو هم اصلا میری یه جای دیگه کافی‌شاپ میزنی. منم خونه می‌خرم و میرم سر خونه زندگیم.


لابد یوسف هم مثل همین زوج‌هایی که دور‌وبرمان نشسته‌اند، با نامزدش می‌آید کافی‌شاپ. اینجا کسی با پدربزرگش نیامده.
هوا ابری بود. نشسته بودم پایین تخت باباجان و تست میزدم برای کنکور.
- امیر کجاست پسرم؟
- با لیلا رفتند کافی‌شاپ؟
- کافی‌شاپ کجاست باباجان؟


با ته خودکار سر کچلم را خاریدم و گفتم:
- نمی‌دونم. نرفتم تا حالا.
- منم نرفتم بابا. یه روز باهم میریم.


آن یک روز هیچ‌وقت نیامد. باباجان صبح فردایش چشم‌هایش را دیگر باز نکرد.


- شیرینی‌هاشون خوشمزه‌است. بخور بشه شیرینی معامله‌مون.


شیرینی به دست سرش را بلند می‌کند و چشمکی بهم می‌زند. گوشی توی جیبم می‌لرزد. یک پیام از منشی شرکت است:
- آقای صفری اومدند اینجا. کلی دادوقال راه انداختند. چکشون امروز برگشت خورده.


توی ذهنم حساب می‌کنم که با این یکی می‌شود هفتمین چکی که برگشت می‌خورد. فروش نداریم و به قول باباجان دخل و خرج‌مان باهم نمی‌خواند. پیام دیگری می‌رسد:
- اگه می‌شه بیاین اینجا.


صندلی را عقب می‌کشم و بلند می‌شوم.
- چی شد؟ کجا؟
- همه چی حاضر شد خبرم کن برای امضا.


لبخند دندان‌نمایی می‌زند
- یه دونه باشی.


+سخن‌سرا

۰۰:۳۸

سخن‌سرا_تعلیق (بعد از ویرایش)

به نام خدا
توی آشپزخانه‌ام و دارم دور خودم می‌چرخم. شعله گاز را کم می‌کنم. در یخچال را باز می‌کنم. یادم می‌رود چه می‌خواستم! درش را می‌بندم. چشم‌هایم را می بندم و دو تا نفس عمیق می‌کشم. چشم‌هایم را که باز می‌کنم، نگاه نگرانم می‌نشیند توی نگاه خندان توی عکسی که روی در یخچال است. دلهره‌ام بیشتر می‌شود. صدای محمد از توی هال بلند می‌شود.
- کجا رفتی؟ بیا بشین چیزی نمی‌خوام.
- چای می‌آرم.


صدای بلندم هم نمی‌تواند لرزش صدایم را پنهان کند. دو تا فنجان را می‌گذارم توی سینی و سعی می‌کنم لرزش خفیف دستانم را نادیده بگیرم. قوری را که برمی‌دارم، صدای محمد از جایی نزدیک‌تر شنیده می‌شود.
- می‌دونی که خیلی اهل چای نیستم.


سرم را برنمی‌گردانم تا ببینمش. من هیچ‌وقت بلد نبودم که از چشم‌های آدم‌ها حرف‌هایشان را بخوانم. اما می‌ترسم همین لحظه، خدا قدرتی در وجودم قرار دهد که حرف‌های ناگفته توی چشم‌های محمد را بخوانم.
- اینجا چند سالشه؟


سینی به دست برمی‌گردم. جلوی یخچال ایستاده است.
- چهار سال.


همین که به سمتم برمی‌گردد، راهی می‌شوم به سمت هال.
می‌نشیند روبرویم. هر دو آرنجش را روی زانوانش می‌گذارد و کف دست‌هایش را می‌چسباند به هم. آب دهانم خشک شده است. فنجان چای را که هنوز بخار ازش بلند می‌شود، برمی‌دارم و توی دستم می‌گیرم. کف دست سرد و عرق‌کرده‌ام را دور فنجان می‌پیچم. سکوت محمد را دوست دارم و دوست ندارم. سکوت یعنی هنوز خبر بدی به زبان نیامده و می‌توانم امیدوار باشم. سکوت یعنی محمد برای گفتن حرفش مردد است و شاید نگران حال من!
شجاعت پیش کشیدن حرف را ندارم.

- چاییت سرد نشه!
- امروز صبح رفتم دیدنش
.


دستم را محکم تر دور فنجان می‌پیچم. زبانم توی دهانم نمی‌چرخد.

- اول نمی‌خواست باهام حرف بزنه. ولی خیلی سخت هم برخورد نکرد.


غده‌ نشسته توی گلویم کمی پایین‌تر می‌رود.

- از اول تعریف کردم براش تا امروز. برعکس تو که از آخر شروع کرده بودی براش تعریف کردن رو!


سه روز پیش که رفته بودم به محل کارش توی آزمایشگاه و از دلتنگی‌ام و جای خالی‌اش در کنار خودم گفته بودم، پرسیده بود:"حالا؟" و همین دلتنگی و جنون‌آمیز و این بغض رسوب‌کرده چندساله توی گلو امانم نداده بود که از اولش بگویم.
- حالش خوب بود؟


این تنها جمله‌ای است که می‌توانم از لای حنجره خشکم بیرون بکشم.محمد تکیه می‌دهد به پشتی مبل.


- عصبیه. دلخوره. گیج شده. و حتی دلتنگ!
- بهش گفتی کلی دنبالش گشتم؟
- آره. گفتم تو برای خوشی خودت ولش نکردی به امان خدا. گفتم...


می‌پرم وسط حرفش.
- من اصلا ولش نکردم. چه واسه خوشی، چه ناخوشی.


صدایم کمی بلند است. پلک سمت راستم می‌پرد. دستم را روی پلکم می‌کشم.
- بهش گفتم مجبور بودی بری و نمی‌دونستی چقدر طول می‌شه و نمی‌دونستی وقتی برگردی...


دستش را روی صورتش می‌کشد و می‌گوید:

- تقصیر من بود! من باید می‌رفتم.

- تقصیر اونی بود که رفت و هیچ نشونی از بچه‌م برای من نگذاشت. بابا هم دوست نداشت تو به خاطر بیماریش از درس و دانشگاهت بیفتی و هیچ کدوم فکرش رو نمی‌کردیم بعد از شش ماه هرچی تلفن و آدرس داریم، پوچ میشه!

- پرسید چرا از هم جدا شدین؟

- باباش چی بهش گفته بود؟

- فقط فهمیدم بهش گفته، تو با بابات رفتی آلمان و دیگه برنمی‌گردی!


نفسم را محکم بیرون می‌دهم. چند روز پیش، همسر محمد که توی آموزشگاه زبان کار می‌کند، ایلیا را شناخته بود. و فکر نمی‌کردم آن شوق و خوشحالی غیرقابل توصیف، ختم شود به این عجز و درماندگی!

- بهش گفتم که بهت فرصت بده تا باهاش حرف بزنی. که از زبون خودت بشنوه.


دستم را روی پیشانیم می‌کشم.
- قبول کرد؟
- باید بهش حق بدی. اون سال‌هاست فکر می‌کنه که تو ولش کردی و رفتی و هیچ سراغی ازش نگرفتی و نخواستی داشته باشیش!


فنجان چای یخ‌کرده را روی میز می‌گذارم. غده توی گلویم بالا آمده و در مرز ترکیدن است. محمد دوباره خم می‌شود. نگاهش می‌کنم. لبخند می‌زند.
- فردا میاد اینجا. باهاش حرف بزن. می‌تونی دلخوریش رو برطرف کنی.


تصویر محمد تار می‌شود و اشک‌هایم می‌ریزد روی لبخند ماتم.


+سخن‌سرا

۰۹:۲۰

درانتظار اتفاقات خوب

به رسم محبت به نام خدا..

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام
اتفاق در لغت به معنای حادثه وپیشامد است
و اتفاق خوب همان پیشامدی است که حالمان راخوب می کند

آدمی که منتظر است
هیچ نشانه خاصی ندارد!
فقط
باهرصدایی برمیگردد


"یک نفر
کاش همین لحظه
همین جا فی الفور
برسداز ره و
حال دل من خوب شود.."

امضا:منتظراتفاقات خوب!


در منوی بلاگ ببینید "یک صفحه نور"‌
Designed By Erfan Powered by Bayan